Forfaiting
2009-10-10
Najdłużej obecnym na rynku międzynarodowym narzędziem finansowym jest forfaiting. Głównymi krajami, które korzystają z operacji forfaitingu są Włochy i Niemcy, których banki domy forfaitingowe obsługują największą część handlu finansowego przy zastosowaniu forfaitingu. Brak wymogów kompletnej dokumentacji i prostota w operacjach finansowych powoduje, że forfaiting w jednych krajach wywołuje entuzjazm w innych zaś nieufność. Dostępne informacje na rynku określają, że forfaiting wymyślono w późnych latach pięćdziesiątych w celu finansowania eksportu z Niemiec Zachodnich na rozwijające się rynki Europy Wschodniej. Konieczność płacenia za importowanie dobra ciężką walutą spowodował, że kraje Europy Wschodniej zdeklarowały wydłużenie okresu kredytowania. Obrót towarowy z krajami bloku wschodniego stanowił duże zagrożenie finansowe i polityczne dla niemieckich eksporterów. Podobnego zdania były także niemieckie banki, dla których zaproponowane terminy płatności były zbyt długie, zwłaszcza przy stałym koszcie zysku. Dyskontowanie wierzytelności w postaci weksla i innych papierów dłużnych bez regresu do eksporterów znane jako forfaiting mimo obaw niemieckich banków, przejęły banki szwajcarskie. Zurich w latach sześćdziesiątych stał się światowym centrum forfaitingu. Sukcesy operacji forfaitingowych spowodowały, że w latach siedemdziesiątych do operacji forfaitingowych włączyły się także banki angielskie. W chwili obecnej jako główne centra Forfaitingu uznawane się europejskie metropolie: Londyn, Zurich i Frankfurt